neurotypical brains versus autistic brains

 

Voor nederlands klik hier

“It’s elementary, dear watson.”

Sorry to start this message of like this, but it really is. Thanks to a talkgroup I visited recently, I noticed that there is gap between our understanding and neurotypical understanding and that the two groups don’t understand eachother. That neurotypicals think, we are stubborn, for the sake of being stubborn, and that we don’t want to cooperate.

It really is a world of difference.

I will explain with an example that was given there as wel. A daughter is going to college and wants to live in a student flat. The neurotypical person thinks first about the college then the student flat and gradually goes down to the details. Last they will get to the details like payment and stuff.

We, autistics, we think differently. We think details first. We think of the money, the transportation, the studies (will she be able to do it? Will her capabilities make it possible for her to do it?), will there be a market for her studies?

All of these questions pop into our mind, the moment our spouse suggests that our daughter might go to college. The same goes for new shoes. Our spouse might suggest new shoes. We think of all the details that go with it: shoes for what occassion? Budget? Which Store? Do I have to fit them?…

They only see the concept of “buying new shoes”. We see the whole experience, everything that goes into that one thing.

This is why I thought of Holmes and Watson.

This is an excerpt from “A scandal in Bohemia”:

“When I hear you give your reasons,” I remarked, “the thing always appears to me tobe so ridiculously simple that I could easily do it myself, though at each successiveinstance of your reasoning, I am baffled until you explain your process. And yet I believe that my eyes are as good as yours.”

“Quite so,” he answered, lighting a cigarette, and throwing himself down into an armchair. “You see, but you do not observe. The distinction is clear. For example, you have frequently seen the steps which lead up from the hall to this room.”

“Frequently.”

“How often?”

“Well, some hundreds of times.”

“Then how many are there?”

“How many? I don’t know.”

“Quite so! You have not observed. And yet you have seen. That is just my point. Now,I know that there are seventeen steps, because I have both seen and observed.”

Same goes for autistics. I think of Holmes as an autistic that didn’t knew he was autistic (the diagnose wasn’t available yet, in that time.

We think and observe differently. You might think of switching seats and chairs to be a fun thing and welcome the change. We see our whole picture of the living room changed, because nothing is where it belonged and it takes us a while to construct the picture again and learn again where everything is.

If my girlfriend for example would switch everything from its place, I wouldn’t be able to find anything anymore. And I would get overwhelmed (and angry) because I couldn’t anymore. There is a difference in thinking, but I need to explore this more. i need to read more about this difference.

I heard you thinking: “it’s because of theory of mind. Autistics struggle with this.” This might seem harsch, but it’s just a problem in communication. There is no such thing as a problem in theory of mind, and I can proof it. But I will not spoil the surprise until a future post.

What do you think of the difference in thinking and the trouble in comunication between autistics and neurotypicals?

Nederlandse versie

“It’s elementary, dear watson.”

Mijn excuses dat ik dit bericht op deze manier begin, maar het is best wel elementair. Dankzij een praatgroep waar ik ben langsgegaan, heb ik opgemerkt dat er een gat is tussen onze manier van begrijpen en die van neurotypische mensen en dat de twee groepen elkaar niet begrijpen. Neurotypischen denken dat wij koppig zijn, omdat we koppig willen zijn, en dat we niet willen meewerken.

Het is echt een werelds groot verschil.

Ik zal aan de hand van een voorbeeld dat daar ook is gegeven. Een dochter wil op kot en wil verder studeren. De neurotypische ouder denkt in de eerste plaats aan de school en gaat van daar verder naar de details. Het laatste waar ze aan denken is aan betalen en de kleinste dingen.

Wij, autisten, denken anders. Wij denken aan de details eerst. Wij denken aan het geld, het vervoer, de studies (Kan ze het aan? Kan ze dankzij haar talenten dit mogelijk maken?). Is er een markt voor haar studies?

Al deze vragen springen in onze gedachten, de moment dat onze partner suggereert dat onze dochter wilt verder studeren. Hetzelfde gaat voor schoenen kopen. Onze partner kan nieuwe schoenen suggereren. Wij denken aan alle details die hiermee gepaard gaan: schoenen voor welke gelegenheid? Budget? Welke winkel? Moet ik ze passen?…

Zij zien enkel het concept van “schoenen kopen”. Wij zien de gehele ervaring, en alles wat met dat ene ding gepaard gaat.

Daarom dacht ik aan Holmes en Watson.

Hier is een stukje uit “A scandal in Bohemia”:

“When I hear you give your reasons,” I remarked, “the thing always appears to me tobe so ridiculously simple that I could easily do it myself, though at each successiveinstance of your reasoning, I am baffled until you explain your process. And yet I believe that my eyes are as good as yours.”

“Quite so,” he answered, lighting a cigarette, and throwing himself down into an armchair. “You see, but you do not observe. The distinction is clear. For example, you have frequently seen the steps which lead up from the hall to this room.”

“Frequently.”

“How often?”

“Well, some hundreds of times.”

“Then how many are there?”

“How many? I don’t know.”

“Quite so! You have not observed. And yet you have seen. That is just my point. Now,I know that there are seventeen steps, because I have both seen and observed.”

Hetzelfde gaat op voor autisten. Ik denk dat Holmes autistisch was, al wist hij het zelf niet (de diagnose bestond nog niet toen zijn verhaal geschreven was)

Wij denken en observeren anders. Jij kan misschien denken aan de zetels op een andere plaats zetten omdat het leuk is en voor de verandering. Wij zien het gehele plaatje van de woonkamer dat veranderd, niets staat waar het ooit stond en het duurt voor ons een tijdje om dit beeld terug op te bouwen.

Als mijn vriendin bijvoorbeeld alles zou van plaats veranderen, zou ik niets meer kunnen terugvinden. En zou ik overwelmd geraken (en kwaad) omdat ik niks meer vond. Er is een verschil in denken, maar ik moet dit verder uitzoeken. Ik moet meer lezen over het verschil in denken.

I heard you thinking: “it’s because of theory of mind. Autistics struggle with this.” This might seem harsch, but it’s just a problem in communication. There is no such thing as a problem in theory of mind, and I can proof it. But I will not spoil the surprise until a future post.

Ik heb je horen denken: “Dat is door theory of mind. Autisten hebben het hier moeilijk mee.” Misschien nogal crue, maar het is gewoon een probleem in communicatie. Er is niet zoiets als een probleem in theory of mind, en ik kan het bewijzen. Maar ik zal de verassing niet verklappen tot in een latere post.

Wat denk jij van het verschil in denken en van de moeilijkheid in commucatie tussen autisten en neurotypische mensen?

 

Buy me a coffeeBuy me a coffee

Every post is written first in scrivener 3, which you can get a 30 day free trial of here at literature and latte.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *