Harry Potter analogies: Muggles (Ned: Harry Potter analogie: dreuzels)

Voor nederlands klik hier

 

Muggles. Non-wizard folk. Interesting lot. Live oblivious of the wizarding world. Most of them don’t even have a witch in the family, although some do. Wizards/witches and muggle marriages do happen, and tales are told when they came out as wizards/witches. Mostly the wizarding world and the muggle world live seperated because otherwise we would have Salem all over again.

How does this fit in with Autism?

In autistic culture (yes, this is a thing!) we have Neurotypicals or Allistics. Allistics are those that are not-autistic (although they can be neurodiverse), neurotypicals are those that are not autistic and not neurodiverse. I think Muggles is best specified as meaning neurotypicals. Although autism isn’t the only neurodiverse thing, allistics are non-autistics, but still neurodiverse (like goblins are part of the wizarding world, but they are not wizards).

How does the parallel work?

As I said, most muggles live oblivious of a wizarding world. They have read about it, they know some famous wizards and they believe they are fiction, or know them as fictionalized versions. The same is true of autism. Most know of autism, have read about it online maybe, but most only know a few fictionalized versions, or see autism as those fictionalized versions (example given: Rainman).

Most autistics will be compared to those fictionalized versions and most will not pass the test of autism if given by neurotypical laymen (“you are nothing like Rainman” or “you are nothing like my nephew”).

Like autistics, many muggles probably know a wizard in his or her vicinity (one that acts weird, is a recluse,…), but don’t know for sure. When Dursley goes to the office at the beginning of The philosopher’s stone, you can clearly see how he reacts to those weird wizard folks with their robes. Most autistics are not that pronounced in their dress, but many neurotypicals pick up that something is off with most of us. We don’t react like most people they know, and they can resent us for it. It’s not us that doesn’t understands them, it’s a two-way street. Communication happens both ways, and we both don’t understand eachother, although only autism is pathologized, so we are seen as faulty.

Many autistics read psychology books to get a better view on how to operate in neurotypical ways. It can be seen as an advanced version of masking. Masking is never good, but helping understand neurotypicals (as wizards do with muggle sciences, or with Arthur Weasley’s position at the ministry), is always a good thing, the same way neurotypicals would do us a great favour if they at least listened to us when we talk about autism.

Another side of the medal

There are autistics that don’t want anything to do with neurotypcials.  Aptly named Aspie Supremacists.

They despise the autistic community as something that is beneath them. They use the language of neurotypicals (as in functioning labels) to distinguish themselves from other autistics. They align best with Autism Warrior Parents as they will speak the same pathologizing language towards autism and gladly take the label “high-functioning” to set themselves apart from other autistics. At the same time do they think that they are better than neurotypicals. They despise their ways of being and think that their group, the aspie supremacists, are the next step in human evolution. They will cite examples as Tesla, Albert Einstein and other great thinking recluses as something they admire and think as being autistic. This is a very dangerous group to be around and very hostile towards neurotypicals, other neurodiverse folks and to autistics. They will cling to outdated language (aspie) to define themselves because that is how they labeled them.

I get the mode of thinking, but I don’t know why it is useful to them. They have been identified as Aspie. Autism is a more laden word and they can’t see themselves as such. They see autistic men and women with comorbid diagnoses which make them intellectually disabled as beneath them, and don’t want to be identified with them.

They want to be seen as a seperate group, as something else, but not autism. They want all the good qualities of autism, but none of it’s history, of it’s ableism or otherwise negative connotation. In this way they harm both autistics, other neurodiverse groups and neurotypicals.

I think this explains Muggles as an analogy and how autistic culture views them.

What do you think? I would love to read in the comments below.

Nederlandse versie

Dreuzels. Niet-magisch volk. Interessante volkje. Leven onbewust van de tovenaarswereld. De meeste van hen hebben zelfs geen heks of tovenaar in de familie, al hebben sommige er wel één. Tovenaars/heksen en dreuzel huwelijken komen voor en verhalen worden verteld van wanneer ze uit de kast kwamen over hun tovenaar/heks zijn. Voor het grootste geval leven dreuzels en tovenaars gescheiden anders zouden we Salem en de heksenvervolging weer meemaken.

Hoe past autisme in dit plaatje?

In autistische cultuur (ja, dat is een iets!) hebben we neurotypicals en allistics. Allistics zijn die dat niet autistisch zijn (al kunnen ze wel neurodivers zijn), neurotypicals zijn zij die niet autistich noch neurodivers zijn. Ik denk dat dreuzels best kunnen gespecificeerd als zijde neurotypicals. Al is autisme niet het enige neurodivers iets, allistics zijn niet autistisch, maar kunnen nog altijd neurodivers zijn (zoals goblins nog altijd een deel zijn van de magische wereld, zijn zij ook geen tovenaars)

Hoe werkt de parallel?

Zoals ik al zei leven de meeste dreuzels onbewust van een magische wereld. Ze hebben er over gelezen, ze kennen een paar beroemde magiërs en geloven dat ze fictie zijn, of kennen fictieve versies. Hetzelfde is waar voor autisme. De meeste hebben al van autisme gehoord, hebben er misschien online over gelezen en de meeste kennen enkel fictieve versies, of zien autisme als één van die fictieve versies (zoals bijvoorbeeld bij Rainman).

De meeste autistische mensen zullen dan ook worden vergeleken met deze fictieve versies of zullen niet door hun test van autisme geraken zoals gegeven door een neurotypisch iemand (“je bent niet zoals Rainman” of “Je bent niet zoals mijn neef”).

Zoals bij autisten, kennen dreuzels een tovenaar in hun omgeving (iemand die zich raar gedraagd, zich afsluit van de wereld,…), maar weten ze het niet zeker. Wanneer Herman Duffeling naar zijn kantoor gaat aan het begin van de steen der wijzen, kan je duidelijk zien hoe hij reageert op de rare tovenaars en hun kleding. De meeste autisten zijn niet zo overduidelijk in de manier dat ze zich kleden, maar toch kunnen neurotypische mensen iets oppikken dat anders is aan ons. We reageren niet zoals de meeste mensen die ze kennen, en ze schuwen ons daarom. Het is niet wij die hen niet begrijpen, het is een twee-gangs-iets dat verkeerd loopt. Communicatie gebeurd langs beide kanten, en beide begrijpen we elkaar niet altijd, alleen is autisme een aandoening, dus zijn wij degene die als fout worden aanzien.

Veel autisten lezen psychologie boeken om een beter zicht te krijgen in hoe zich neurotypisch te gedragen. Het kan worden gezien als een geavanceerde manier van maskeren. Maskeren is nooit goed, maar het kan ons helpen om neurotypische mensen (zoals tovenaars doen met dreuzelwetenschappen, of zoals met Arthur Wemel’s positie in het ministerie) is altijd een goed iets, zoals neurotypische mensen ons een groot plezier zouden doen moesten ze meer naar ons luisteren (of onze boeken lezen) over autisme.

De andere kant van de medaille

Er zijn er ook tussen ons die niets met dreuzels willen te maken hebben. Toepasselijk worden deze Aspie supremacist (nog geen toepasselijke vertaling hiervoor gevonden)

Ze verachten de autistische gemeenschap als iets dat beneden hen is. Ze gebruiken de bewoordingen van neurotypische mensen (zoals functioning labels) om zichzelf te distantiëren van andere autisten. Ze zitten op dezelfde golflengte als de autisme strijder ouders en gebruiken dezelfde patalogiserende taal tegen autisme en nemen het label “hoog-functionerend” met grote trots om zich af te zetten tegen andere autisten. Tegelijkertijd denken ze dat ze beter zijn dan neurotypische mensen. Ze verachten hun manier van zijn en denken dat hun groep, de aspie supremacisten, de volgende stap zijn in de evolutie. Ze zullen voorbeelden als Tesla, Einstein en grote denkende kluizenaars citeren als iets dat ze verafgoden en ook zien als autistisch. Dit is een verschikkelijke toxische groep om bij te zitten en heel vijandig tegenover neurotypische mensen, andere neurodiverse mensen en tegenover autisten. Ze houden vast aan gedateerde taal (zoals asperger en aspie) om zichzelf te definiëren omdat dat het label is dat ze toen hebben gekregen.

Ik begrijp de manier van denken, maar weet niet waarom het nuttig is voor hen. Ze hebben zich geidentificeerd met Aspie. Autisme is een meer beladen term en ze kunnen zichzelf niet zo zien. Ze zien autistische mannen en vrouwen met comorbid diagnoses welke hen intellectueel gehandicapt maken als onder hen, en willen niet met hen geidentificeerd worden.

Ze willen worden gezien als een aparte groep, als iets anders, maar niet als autistisch. Ze willen alle goede kwaliteiten van autisme, maar niets van zijn geschiedenis, van zijn validisme of andere negatieve connotatie. Op deze manier schaden ze zowel autisten, andere neurodiverse groeperingen als neurotypische mensen.

Ik denk dat dit wel dreuzels als analogie verklaard en hoe de autistische cultuur ze bekijkt.

Wat denk jij? Ik lees het graag in de comments.

Buy me a coffeeBuy me a coffee

Every post is written first in scrivener 3, which you can get a 30 day free trial of here at literature and latte.

3 gedachten over “Harry Potter analogies: Muggles (Ned: Harry Potter analogie: dreuzels)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *